Tarragona-Barcelona: Pogacar boven in rit 2 van de Tour de France, of toch deze ‘joker’?

Rit 2 van de Tour de France lijkt op het eerste gezicht een dag voor Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel. De finale op Montjuïc is steil, explosief en lastig genoeg om de klassementsmannen naar voren te lokken.

Toch is er één renner die je vandaag niet mag wegstrepen: Mathieu van der Poel. Niet omdat hij de topfavoriet is. Juist niet. Maar omdat dit precies zo’n rit is waarin Van der Poel gevaarlijk wordt als de grote namen één seconde naar elkaar kijken.

De etappe van Tarragona naar Barcelona is 168,5 kilometer lang en eindigt bij het Olympisch Stadion. In de finale rijdt het peloton drie keer over de Côte du Château de Montjuïc, een klim van 1,6 kilometer aan 9,3 procent. De laatste passage ligt op amper 2,5 kilometer van de finish. Aan de meet liggen bovendien bonificatieseconden klaar: 10, 6 en 4 seconden voor de eerste drie.

Dat profiel maakt de rit lastig te lezen. Voor pure sprinters is ze waarschijnlijk te zwaar. Voor echte klimmers is ze dan weer kort en explosief. Precies in dat grijze gebied leeft Van der Poel: niet als klassementsman, maar als renner die chaos kan ruiken.

Van der Poel deed vooraf geen grote uitspraken. Hij gaf aan dat deze finale vroeger misschien vanzelfsprekend meer zijn terrein was geweest, maar dat renners als Pogačar en Evenepoel tegenwoordig óók op dit soort aankomsten mikken. Hij noemde de opdracht daarom “heel moeilijk”, maar zei ook dat Alpecin-Premier Tech het zal proberen.

Dat maakt zijn verhaal vandaag interessanter dan dat van een gewone favoriet. Van der Poel is geen renner die de koers moet dragen. Hij hoeft geen gele trui te verdedigen, geen Tour te controleren en geen klassementsplan veilig te stellen. Hij mag gokken.

De Tour is pas één dag oud, maar de druk is al groot. Visma-Lease a Bike won de ploegentijdrit, waardoor Jonas Vingegaard meteen in het geel rijdt. Vingegaard heeft na de openingsdag 12 seconden voorsprong op Pogačar en weet dat hij vanaf nu “elke dag zal moeten vechte"n om het maximale te doen.

Dat verandert de dynamiek van rit 2. Pogačar wil tijd terugpakken. Vingegaard moet reageren. Evenepoel zal geen gratis meters weggeven. Als die drie elkaar vastzetten in een tactisch schaakspel, kan een renner als Van der Poel profiteren.

Zijn grootste kans ligt niet in een lange solo op de laatste klim. Daarvoor is Montjuïc waarschijnlijk te steil en zijn de klassementsmannen te alert. Zijn kans ligt in het moment erna: als een kleine groep bovenkomt, als niemand meteen wil rijden, als er twijfel ontstaat richting het Olympisch Stadion. (lees verder onder de afbeelding)

Er speelt nog iets. Van der Poel gaf zelf aan dat hij deze Tour ook wil helpen in de groene-truistrijd van Jasper Philipsen, maar dat hij tegelijk op zoek blijft naar een ritzege. Hij zei bovendien dat klassieke, lastige ritten hem het beste liggen.

Rit 2 is geen monument, maar voelt in de finale wel een beetje als een mini-klassieker: positioneren, korte klimmen, technische stukken, nerveuze bochten en een finish waarop timing alles is. Dat is precies het soort koers waarin Van der Poel niet de beste klimmer hoeft te zijn om gevaarlijk te worden.

De logische blik gaat vandaag naar Pogačar, Vingegaard en Evenepoel. Maar de spannendste vraag is misschien wat Van der Poel doet als hij de laatste passage van Montjuïc overleeft. Blijft hij aanklampen? Anticipeert hij? Of spaart hij zich voor latere kansen?

Juist die onzekerheid maakt hem de ideale renner om vandaag extra op te letten. Van der Poel hoeft rit 2 niet te winnen om de koers te kleuren. Maar als de favorieten twijfelen, is hij één van de weinigen die van een halve kans een Tourmoment kan maken.