Brandon McNulty kroonde zich in Montréal verrassend tot wereldkampioen, maar bij Bobbie Traksel overheerst niet alleen bewondering. De Nederlandse analist genoot naar eigen zeggen van de spectaculaire koers, maar had liever gezien dat een absolute superster de regenboogtrui veroverde.
McNulty sloeg op ongeveer 32 kilometer van de finish toe en hield stand tot aan de streep, voor Michael Matthews en Mathieu van der Poel. Traksel formuleerde zijn gevoel scherp: “Vind ik hem een coureur die het hele jaar in de regenboogtrui mag rijden? Nee.”
"Zal in dienst van moeten redden"
Zijn kritiek richt zich daarbij niet zozeer op de prestatie van McNulty zelf, maar op wat hij als wereldkampioen tijdens het komende seizoen zal moeten doen. McNulty rijdt bij UAE Team Emirates-XRG en zal ook met de regenboogtrui geregeld in dienst van ploegmaats moeten werken. Precies dat beeld stoort Traksel. Hij had liever een renner als Tadej Pogacar of Van der Poel gezien die als uitgesproken kopman met de regenboogtrui koerst. “Nu moet ik elke dag gaan zien dat de wereldkampioen op kop moet gaan rijden. Dat vind ik zo lelijk!”
"Wereldkampioen als hij later was gegaan"
Tegelijk vindt Traksel dat Van der Poel zichzelf misschien een unieke kans op goud heeft ontnomen. De Nederlander begon al op ongeveer negentig kilometer van de finish aan zijn offensief en maakte de wedstrijd daardoor bijzonder zwaar. Volgens Traksel was dat simpelweg te vroeg. “Ik denk dat Van der Poel wereldkampioen was geworden als hij dertig kilometer later was gegaan.” De analist noemt zijn vorm zelfs “bizar goed” en denkt dat iets meer geduld mogelijk het verschil had gemaakt.
Historische wereldtitel voor McNulty
McNulty zelf hoeft zich uiteraard weinig aan die discussie gelegen te laten. De Amerikaan koos het perfecte moment voor zijn aanval en profiteerde maximaal van de sterke Amerikaanse ploeg, met onder meer Matteo Jorgenson en Quinn Simmons in steun. Zijn wereldtitel was bovendien historisch: het was de eerste Amerikaanse zege bij de elite mannen sinds 1993. Traksels kritiek is dus vooral een persoonlijke visie op welk soort renner hij graag een jaar lang in de regenboogtrui ziet, niet op de legitimiteit van McNulty's overwinning.