Wout van Aert onthult pijnlijk moment waarop hij het wist: “Toen was mijn WK voorbij”

Voor Wout van Aert is het WK op de weg in Montréal niet geworden waarop hij had gehoopt. De Belg begon met ambitie aan de loodzware titelstrijd en probeerde zelf de koers open te breken, maar moest uiteindelijk vaststellen dat het parcours en het tempo hun tol eisten.

Van Aert finishte uiteindelijk als 28ste, op meer dan vijf minuten van de verrassende wereldkampioen Brandon McNulty. Ook voor de Belgische ploeg als geheel werd het geen succesvolle dag: Remco Evenepoel strandde op de twaalfde plaats.

Dat Van Aert niet van plan was om de hele wedstrijd in het peloton te blijven zitten, was vooraf al duidelijk. De Belg had aangekondigd dat hij zijn kansen liever zelf creëert dan alles op een late sprint te zetten.

Op ongeveer 87 kilometer van de finish trok hij dan ook zelf ten aanval. Het was een duidelijk signaal: Van Aert voelde zich op dat moment sterk genoeg om de finale mee vorm te geven. Hij kreeg onder meer Mathieu van der Poel in zijn buurt. Op papier leek daarmee een interessante situatie te ontstaan, maar het bleek uiteindelijk geen voorbode van Belgische glorie.

De wedstrijd in Montréal ontwikkelde zich tot een echte uitputtingsslag. Vooral de Fransen zorgden er al vroeg voor dat het tempo bijzonder hoog lag. Dat agressieve koersverloop paste aanvankelijk nog in het plan van Van Aert. Hij wist dat passief volgen op dit parcours weinig garanties zou bieden en probeerde daarom zelf vooruit te zitten.

Maar naarmate de kilometers verstreken, veranderde het beeld. Toen Van der Poel het tempo verder opdreef, kreeg Van Aert het moeilijk. De Belg kon aanvankelijk nog proberen terug te keren, maar moest uiteindelijk erkennen dat de sterkste benen die dag elders zaten.

Van Aert maakte na afloop geen geheim van het moment waarop hij besefte dat een wereldtitel niet meer realistisch was. Hij omschreef de wedstrijd als extreem zwaar en gaf aan dat zijn krachten al vier à vijf lokale ronden voor de finish begonnen weg te vloeien. Vanaf dat moment veranderde zijn koers volledig. In plaats van nog voor zijn eigen resultaat te rijden, schakelde Van Aert over op een ondersteunende rol voor Remco Evenepoel.

Van Aert probeerde zijn resterende energie vervolgens te gebruiken om Evenepoel opnieuw dichter bij de voorste groep te brengen. Daarbij merkte hij echter dat ook de olympisch kampioen het bijzonder lastig had. Evenepoel moest zelf geregeld gaten dichten en slaagde er niet in om zich nadrukkelijk in de strijd om de regenboogtrui te mengen.

Voor Van Aert was dat een weinig hoopgevend signaal. Toch bleef hij zijn ploegmaat zo lang mogelijk ondersteunen. Het Belgische tweekoppenplan, waarmee Van Aert en Evenepoel vooraf allebei als belangrijke pionnen aan de start verschenen, leverde uiteindelijk geen medaille op. Evenepoel werd twaalfde, terwijl Van Aert verderop als 28ste arriveerde.

Voorin kreeg de wedstrijd ondertussen een verrassende ontknoping. Brandon McNulty plaatste op ongeveer 32 kilometer van de finish een beslissende aanval en hield uiteindelijk stand. De Amerikaan veroverde zo zijn eerste wereldtitel bij de elite.

Michael Matthews pakte zilver en Mathieu van der Poel brons. Voor de Verenigde Staten betekende de zege meteen de eerste wereldtitel in de elitewegrit bij de mannen sinds 1993. Van Aert had na afloop lovende woorden voor McNulty. Dat zijn naam voor veel buitenstaanders misschien onverwacht bovenaan stond, betekende volgens de Belg niet dat de Amerikaan binnen het peloton werd onderschat.

Hoewel Van Aert vanzelfsprekend baalde van zijn eindresultaat, leek hij zijn aanvallende aanpak niet te betreuren. Afwachten was volgens hem op dit parcours waarschijnlijk evenmin de oplossing geweest. Door vroeg mee te schuiven, probeerde hij de wedstrijd naar zijn hand te zetten zolang zijn benen dat toelieten.

Het probleem zat uiteindelijk niet zozeer in de keuze om aan te vallen, maar in het feit dat hij het hoge tempo later in de wedstrijd niet langer kon verwerken. De eenvoudige conclusie na afloop: het WK was die dag simpelweg te zwaar.

Na een lang seizoen volgt er nu eerst rust. Van Aert liet weten dat hij ongeveer een maand afstand neemt van de fiets. Daarna wordt gekeken naar het vervolg van zijn programma.

Eén ding bevestigde hij wel al: ook komende winter is hij opnieuw van plan om het veld in te trekken. Na de ontgoocheling van Montréal volgt dus eerst vakantie, alvorens de focus opnieuw verschuift naar de modder en later naar een nieuw wegseizoen.