De Tour start pas op 4 juli, maar de excuses liggen al klaar: "We hebben minder rustig geslapen"

De Tour de France 2026 begint officieel pas op zaterdag 4 juli in Barcelona, met een ploegentijdrit van 19,7 kilometer, maar het klassement van de verklaringen is nu al geopend. De ene kopman zit op hoogte, de andere komt uit de Giro, een derde rijdt bewust niet, en nummer vier staat vermoedelijk nog op de longlist van zijn eigen ploeg. Heerlijk eigenlijk: de renners moeten nog vertrekken, maar hun nederlaag is alvast professioneel voorbereid. In het moderne wielrennen heet dat geen indekken meer, maar “een zorgvuldig opgebouwde route naar piekvorm”.

Bij Tadej Pogačar ligt het excuus alvast in de luxeafdeling. Hij zit in Sierra Nevada, is volgens zijn entourage in “Tour-modus” en rijdt ook nog de Tour de Suisse, dus als hij wint was het wetenschap en als hij verliest was het misschien net iets te veel wetenschap. UAE keek ondertussen aandachtig naar Vingegaards Giro, wat natuurlijk geen paniek is, maar gewoon “monitoren”. Dat is wielertaal voor: we zagen die Deen vliegen en hebben sindsdien iets minder rustig geslapen.

Bij Jonas Vingegaard is het verhaal nog mooier, want hij heeft net de Giro gewonnen en kan dus straks kiezen uit twee scenario’s. Wint hij de Tour, dan was de Giro de perfecte voorbereiding; verliest hij, dan heeft de Giro hem leeggezogen. Hij neemt eerst een week rust en bouwt daarna verder richting juli, wat klinkt als controle, behalve wanneer het straks vermoeidheid heet. De waarheid is dat niemand weet of hij in Barcelona aankomt als een machine of als een man die één grote ronde te veel in de benen heeft.

Remco Evenepoel heeft dan weer het meest Belgische excuus gebouwd: tegelijk rationeel, ambitieus en gevaarlijk voer voor discussieprogramma’s. Red Bull-BORA-hansgrohe laat hem na een intens voorjaar lang niet koersen en kiest voor een alternatief programma met onder meer een hoogtestage in Sierra Nevada, omdat hij “fris” in Barcelona moet staan. Als hij klimt als een engel, was het een meesterplan; als hij kraakt, zal men zeggen dat koersritme nu eenmaal niet in een laboratorium groeit. En als Primož Roglič plots toch weer in het Tourverhaal opduikt, is ook dat geen verwarring, maar “ploegdiepte”.

En dan is er Paul Seixas, negentien jaar, Frans, hypergetalenteerd en nu al veroordeeld tot nationale verlossing nog voor hij goed en wel zijn eerste Tour heeft gereden. Hij reed zich in de kijker met zware hoogtestages en verkenningen, inclusief sterke signalen op de Tourmalet, wat natuurlijk geweldig is tot hij in week drie ontdekt dat Strava geen derde rustdag voorziet. Iedereen heeft dus zijn verhaal klaar: Pogačar was te berekend, Vingegaard te moe, Remco te fris, Roglič te onzeker en Seixas te jong. De Tour begint pas op 4 juli, maar de eerste grote strijd is al beslist: niemand zal straks zonder uitleg verliezen. (afbeelding: screen grab)