Eli Iserbyt haalt uit naar het moderne veldrijden: vooral dit mist hij aan de tijd van Sven Nys

Eli Iserbyt ziet een probleem waar veel crossliefhebbers al langer over praten: het veldrijden mist volgens hem spanning en uitgesproken persoonlijkheden. De West-Vlaming wijst niet alleen naar de afwezigheid van grote sterren, maar ook naar de parcoursen en de manier waarop renners tegenwoordig beoordeeld worden. Zijn vergelijking met de tijd van Sven Nys en Bart Wellens is veelzeggend.

In Sporza Daily sprak Iserbyt over de aantrekkingskracht van het veldrijden. Hij merkt dat de sport zoekt naar een jonger publiek, met extra entertainment en optredens rond de wedstrijden. Toch vindt hij dat die aanpak niet automatisch voor meer spektakel op het parcours zorgt.

Volgens hem zijn veel omlopen tegenwoordig braaf en ontbreekt de langdurige rivaliteit die supporters vroeger week na week bezighield. Hij verwijst naar de bekende confrontaties tussen Sven Nys en Bart Wellens, die voor veel Vlaamse kijkers een reden waren om de televisie aan te zetten.

Daarmee beweert Iserbyt niet dat de huidige generatie geen talent heeft. Hij vraagt zich vooral af of er voldoende herkenbare verhalen ontstaan tussen de renners.

Iserbyt ziet nog een tweede probleem. Renners die hun ambitie luid uitspreken, krijgen volgens hem al snel het etiket arrogant. En een stevige actie in de wedstrijd leidt tegenwoordig onmiddellijk tot discussie.

Hij erkent tegelijk dat de persoonlijke aanvallen en negatieve reacties zwaar kunnen wegen. Zelf wilde hij de sport vroeger graag wat extra pit geven, maar de kritiek maakt renners volgens hem uiteindelijk voorzichtiger.

Dat levert een lastige tegenstelling op: supporters verlangen uitgesproken figuren, terwijl diezelfde figuren zich vaak moeten verantwoorden wanneer ze emotie tonen.

De opmerkingen komen vlak voor de terugkeer van Thibau Nys en met het WK in Oostende in het vooruitzicht. Juist dan is de vraag hoe het veldrijden aantrekkelijk blijft bijzonder actueel.

Iserbyt presenteert geen eenvoudig wondermiddel. Hij benoemt wel iets herkenbaars: een goede cross draait niet alleen om de winnaar, maar ook om de spanning tussen de mensen die ervoor strijden.