Vollering trekt aan de alarmbel in het vrouwenwielrennen: "Dat moet veranderen!"

Demi Vollering ziet het vrouwenwielrennen razendsnel professionaliseren, maar vindt dat niet iedere organisator die ontwikkeling even goed weet te volgen. De Nederlandse sprak zich daarover uit nadat ze in haar gele Tourtrui de profwielerronde van Etten-Leur had gewonnen.

Volgens Vollering bewijzen de groeiende belangstelling en kijkcijfers dat er een publiek bestaat dat vrouwenwedstrijden graag wil volgen. Toch merkt ze dat organisatoren soms nog terughoudend zijn om vrouwen dezelfde mogelijkheden te geven. “Ze geloven niet dat er zoveel aandacht voor ons is”, verklaarde ze over die houding.

Dat de sport in korte tijd enorm is veranderd, valt moeilijk te ontkennen. De huidige Tour de France Femmes werd pas in 2022 gelanceerd en beleefde in 2026 dus nog maar zijn vijfde editie. Tegelijk heeft de UCI de professionele structuur de voorbije jaren uitgebreid met onder meer minimumlonen, sociale bescherming, zwangerschapsverlof en verplichte televisie-uitzendingen voor wedstrijden op het hoogste niveau.

Vollering juicht die vooruitgang toe, maar ziet juist door de snelheid waarmee de sport groeit nieuwe spanningen ontstaan. Organisaties moeten volgens haar sneller meegroeien met de belangstelling van publiek en sponsors.

Ook het grote verschil in prijzengeld blijft daarbij een zichtbaar discussiepunt. De winnaar van de Tour de France Femmes ontvangt officieel 50.000 euro voor de eindzege, terwijl bij de mannen 500.000 euro naar de winnaar van het algemeen klassement gaat. Vollering vindt niet dat beide bedragen zonder meer identiek moeten worden. Ze erkent zelf dat de mannen drie weken koersen en langere wedstrijden afwerken. Toch vindt ze een verschil van deze omvang moeilijk te verdedigen. “Het gat is nu te groot”, luidt haar conclusie, waarbij ze benadrukt dat het haar vooral om de symboliek gaat.

Geld is voor Vollering bovendien niet eens het belangrijkste strijdpunt. Ze vindt het belangrijker dat vrouwen daadwerkelijk dezelfde mogelijkheid krijgen om hun sport aan een groot publiek te tonen. Volledige televisie-uitzendingen spelen daarin volgens haar een grote rol.

De UCI verplicht WorldTour-organisaties inmiddels om livebeelden te produceren, maar Vollering vindt dat er nog stappen mogelijk zijn. Haar centrale wens vat ze dan ook samen als “gelijke kansen krijgen”. Hoe groter de zichtbaarheid, hoe makkelijker wedstrijden volgens die redenering publiek, sponsors en nieuwe rensters kunnen aantrekken.

Daarbij kijkt Vollering niet alleen naar grote rondes en klassiekers. Ook criteriums zoals dat van Etten-Leur hebben volgens haar een belangrijke functie. Als kind raakte ze zelf mede door zulke evenementen enthousiast over het wielrennen en ze hoopt dat een nieuwe generatie dezelfde ervaring krijgt.

Tegelijk wordt het voor toppers steeds moeilijker om aan dergelijke wedstrijden deel te nemen. De internationale kalender is voller geworden en renners brengen steeds meer tijd door op trainings- en hoogtestages. Wie op het hoogste niveau wil blijven presteren, kan zich daardoor nauwelijks veroorloven om veel extra wedstrijden tussendoor te rijden.

Vollering wil daarom vooral voorkomen dat het vrouwenwielrennen slachtoffer wordt van zijn eigen snelle groei. De sport heeft in enkele jaren grote stappen gezet, maar volgens haar moet de commerciële en organisatorische ontwikkeling hetzelfde tempo zien te vinden.

Ze vraagt daarbij niet dat ieder verschil tussen mannen en vrouwen onmiddellijk verdwijnt, maar wel dat oude aannames over beperkte belangstelling niet langer bepalen hoeveel ruimte vrouwen krijgen. De groeiende professionalisering vanuit de UCI laat zien dat er al veel veranderd is. Vollerings boodschap is vooral dat organisaties die ontwikkeling nu ook volledig moeten durven volgen.