Mathieu van der Poel was opnieuw een van de grote smaakmakers in
In Flanders Fields, maar opvallend: hij reed niet voluit voor eigen winst. Alles stond in functie van de ploeg — en dat loonde.
“Ik miste wat frisheid”
Van der Poel volgde op de tweede keer Kemmelberg een aanval van
Wout van Aert, samen met Florian Vermeersch. Op de derde passage trok hij zelf door, waarna enkel Van Aert nog kon volgen. Toch gaf de Nederlander achteraf toe dat hij niet op zijn best was:
“Ik voelde me niet super na de E3. Ik was goed, maar miste een beetje frisheid.”
Volledig in dienst van Philipsen
In plaats van vol voor eigen kans te gaan, koos Van der Poel bewust voor een tactische aanpak.
“Ik heb altijd gekoerst met de gedachte dat Jasper nog terug zou keren.” Die Jasper Philipsen bleek uiteindelijk de sleutel tot succes.
“We hebben de hele dag goed gecommuniceerd. Jasper zei dat hij nog goed was.” Vanuit de ploegwagen kreeg Van der Poel ook instructies om het spel slim te spelen.
Defensief, maar doordacht
Hoewel hij mee voorin reed, gaf Van der Poel toe dat hij zich inhield:
“Ik miste frisheid om vol mee te rijden, waardoor ik iets defensiever was dan normaal.” Toch bleef hij gevaarlijk, zeker op de Kemmelberg:
“De wind stond gunstig. Ik wist dat ik daar met Wout over zou raken en zo druk konden zetten.”
Tijdens de koers was er zelfs nog overleg tussen de twee rivalen.
Van Aert had problemen met zijn radio en vroeg Van der Poel naar de verschillen met het peloton. “Niets speciaals”, klonk het nuchter.
Ploegzege boven alles
Uiteindelijk draaide alles uit op een perfect uitgevoerde teamstrategie. Philipsen sprintte naar de overwinning, terwijl Van der Poel tevreden terugblikte. “Een geweldig einde voor de ploeg. Deze hadden we nog niet.” Zelfs zonder topvorm bewees Van der Poel opnieuw dat hij koers kan lezen én winnen — al was het dit keer via een ploegmaat.
(Bron: Wieler Revue - Intro-afbeelding: screen grab Sporza)