WK-favoriet die faalde, is keihard voor zichzelf: "Dit is een ware schande!"

Paul Seixas begon als een van de grote Franse troeven aan het WK in Montréal, maar zijn droom spatte in de slotfase volledig uiteen. De 20-jarige Fransman zat lange tijd goed mee in de wedstrijd en beschikte naar eigen zeggen zelfs over uitstekende benen, maar kreeg in de finale plots zware krampen. Uiteindelijk finishte hij als vijftiende, op 2 minuten en 47 seconden van wereldkampioen Brandon McNulty. Voor Seixas voelde dat resultaat bijzonder bitter, omdat zijn ploegmaats de hele dag in zijn dienst hadden gereden.

Na de finish was Seixas opvallend hard voor zichzelf. Hij noemde zijn prestatie zelfs “een schande” en sprak over “een jeugdzonde”. Naar eigen zeggen had hij nooit eerder krampen gehad op de fiets en vermoedt hij dat hij onderweg te weinig heeft gedronken of zijn voedings- en vochtstrategie verkeerd heeft aangepakt. Dat maakte de ontgoocheling alleen maar groter: tot het moment waarop zijn lichaam protesteerde, had hij naar eigen gevoel de benen om een belangrijke rol te spelen.

Vooral tegenover zijn ploegmaats voelde Seixas zich schuldig. Frankrijk had de koers vroeg hard gemaakt en meerdere renners volledig opgeofferd voor zijn kansen. “Deze ploeg verdient geen leider zoals ik”, zei hij na afloop. Die reactie toont vooral hoe zwaar de mislukking bij hem binnenkwam, al werd de Franse tactiek achteraf ook elders ter discussie gesteld. Bondscoach Thomas Voeckler verdedigde het offensieve plan, terwijl analisten zich afvroegen of Frankrijk niet te veel energie had verbruikt voordat de echte finale begon.

Voor Seixas blijft het tegelijk een harde maar vroege les in een carrière die nog maar net begonnen is. Hij is pas twintig en reed in Montréal pas zijn tweede WK bij de profs. Dat hij zichzelf onmiddellijk volledig verantwoordelijk stelde, zegt veel over de verwachtingen waarmee hij aan de start stond. De komende weken zal vooral moeten blijken hoe snel hij deze ontgoocheling kan verwerken, maar één ding was na de finish duidelijk: voor Seixas voelde een vijftiende plaats niet als een gewone mindere dag, maar als een persoonlijke mislukking.