Florian Vermeersch legt het uit: dit is de échte reden waarom hij plots de benen stilhield achter van der Poel in de E3

Florian Vermeersch speelde een opvallende rol in de finale van de E3 Saxo Classic, maar moest uiteindelijk vrede nemen met een derde plaats. Na afloop overheersten gemengde gevoelens: tevreden over zijn prestatie, maar tegelijk het gevoel dat er misschien meer mogelijk was.

Zijn wedstrijd kreeg al vroeg een flinke tegenslag te verwerken. Net voor de Taaienberg liep het fout, waardoor hij helemaal werd teruggeslagen. “Ik moest van fiets wisselen en draaide die klim op rond de 120ste positie”, vertelde hij.

Op een cruciaal moment in de koers betekende dat een bijzonder slechte uitgangspositie. Vermeersch moest meteen in de achtervolging en verspilde zo kostbare energie. “Vanaf dat moment was het eigenlijk alleen maar jagen. Maar ik kwam nog redelijk snel terug vooraan.” Eenmaal opnieuw voorin liet hij zien dat hij over uitstekende benen beschikte. “Ik gaf direct aan dat ik een superdag had.” Toch bleek het lastig om het verschil te maken. De omstandigheden speelden niet in zijn voordeel. “De wind stond telkens verkeerd na de hellingen, waardoor alles weer samenkwam.”

Toch bleef Vermeersch geloven in zijn kansen en zoeken naar een opening. Die kwam er uiteindelijk op de Karnemelkbeekstraat, waar hij samen met enkele anderen de achtervolging inzette op Mathieu van der Poel. In de slotfase leek het viertal nog dicht bij de koploper te komen. De spanning nam toe en even leek de overwinning opnieuw binnen handbereik. Maar op het beslissende moment viel de samenwerking stil.

“Toen viel het stil en dacht ik: ik ga hier niet al mijn kaarten op tafel gooien”, legde Vermeersch uit. “Dan laat ik Mathieu liever rijden en sprinten we voor de tweede plek.” Die keuze was logisch binnen de context van de koers, maar liet achteraf toch een wrang gevoel na. Vermeersch hield uiteindelijk een podiumplaats over aan zijn sterke optreden, maar kon daar niet volledig tevreden mee zijn. “Ik ben blij dat we voorop konden blijven, maar ik blijf toch met een zuur gevoel achter.”

Dat gevoel wordt vooral gevoed door de pech eerder in de wedstrijd. “Ik had echt het idee dat er meer inzat, zeker zonder die pech voor de Taaienberg. Dan had de koers er misschien anders uitgezien.” Toch blijft hij nuchter in zijn analyse. “Ik zeg niet dat ik Mathieu had kunnen volgen, maar ik heb nu vooral in de verdediging gekoerst.” En dat wringt, want zijn ambities liggen hoger. “Ik koers om te winnen. Een podium is mooi, maar ik zou graag eens twee plekjes hoger staan.”

(Bron: Wielernieuws - Intro-afbeelding: Cycling Pro Net)