Van der Poel rijdt 174 kilometer solo en zet WK-discussie op scherp: Steels ziet één groot probleem

Mathieu van der Poel heeft een week voor de WK-wegrit in Montréal een indrukwekkend visitekaartje afgegeven. De Nederlander reed in de slotrit van de Ronde van Luxemburg vrijwel de volledige etappe alleen op kop en hield het peloton tot aan de finish achter zich. Voor oud-prof Tim Declercq is het duidelijk: Van der Poel moet na die demonstratie serieus worden meegenomen richting het WK. Stijn Steels ziet echter een mogelijk probleem dat niets met de vorm van de Nederlandse kopman te maken heeft.

De cijfers achter Van der Poels overwinning spreken tot de verbeelding. De slotetappe was 177 kilometer lang en telde ruim 3.000 hoogtemeters. Al na enkele kilometers kwam de Nederlander alleen voorop te rijden. Uiteindelijk legde hij ongeveer 174 kilometer solo af en won hij met 1 minuut en 4 seconden voorsprong op Mikkel Frølich Honoré. Pepijn Reinderink werd derde.

Dat Van der Poel sterk uit de Ronde van Luxemburg wilde komen, was vooraf duidelijk. Dat hij zijn WK-voorbereiding zou afsluiten met zo'n uitzonderlijk lange solo, lag minder voor de hand.

Zelf gaf hij na afloop zelfs aan dat het helemaal niet de bedoeling was geweest om bijna de hele dag alleen vooruit te rijden. Nadat een achtervolgende groep niet dichterbij kwam en zijn voorsprong opnieuw begon op te lopen, besloot hij zijn poging door te zetten. Op een bepaald moment bedroeg zijn voorsprong op het peloton meer dan vijf minuten.

Van der Poel won uiteindelijk in 4 uur, 10 minuten en 58 seconden. Daarmee pakte hij zijn tweede ritzege van de Ronde van Luxemburg nadat hij eerder ook al de openingsetappe had gewonnen. De eindzege ging naar Davide Piganzoli.

Voor Van der Poel draaide Luxemburg echter vooral om iets anders: wedstrijdritme opdoen voor het WK wielrennen 2026 in Montréal.

De prestatie maakte ook indruk op Tim Declercq. De voormalige Belgische prof analyseerde samen met Stijn Steels voor Sporza de gebeurtenissen richting de WK-wegrit.

Volgens Declercq liet Van der Poel met zijn lange solo vooral zien dat zijn conditie uitstekend is. Een dergelijke aanval beginnen is één ding, maar hem na ruim vier uur koers ook daadwerkelijk afronden is volgens hem veelzeggender.

Zijn conclusie is dat er met Van der Poel een “medefavoriet” is bijgekomen. Wel plaatst Declercq daar meteen een belangrijke kanttekening bij: het zware parcours van Montréal bevindt zich volgens hem ongeveer op de grens van wat Van der Poel aankan. Dat laatste sluit opvallend goed aan bij de woorden van Van der Poel zelf.

Enkele dagen vóór zijn monstersolo was Van der Poel namelijk bijzonder terughoudend over zijn kansen op een tweede wereldtitel op de weg.

Hij wees vooral naar het klimwerk in Montréal. Van der Poel is voor het WK ongeveer twee kilogram lichter dan tijdens het voorjaar, maar verwachtte desondanks dat het parcours mogelijk iets te zwaar voor hem zou zijn. Hij noemde zijn eigen kansen zelfs klein. De route verklaart die voorzichtigheid.

De elite mannen rijden zondag 273,7 kilometer en krijgen 3.803 hoogtemeters voorgeschoteld. Na het eerste gedeelte van de wedstrijd volgen twaalf ronden over het lokale circuit rond Mont Royal. Daar liggen onder meer de Voie Camillien-Houde en Chemin de la Polytechnique, met stukken die boven de 11 procent uitkomen. Voor pure klimmers en explosieve renners ligt er dus voldoende terrein om Van der Poel onder druk te zetten.

Declercq keek daarom niet alleen naar Van der Poel. Ook de prestaties tijdens de WK-tijdrit leverden hem informatie op over de vorm van enkele belangrijke concurrenten.

Remco Evenepoel werd opnieuw wereldkampioen tijdrijden, terwijl de pas 19-jarige Paul Seixas derde werd. Isaac del Toro eindigde als zesde. Evenepoel schreef daarbij geschiedenis met zijn vierde opeenvolgende wereldtitel tegen de klok.

Voor de wegrit kijkt Declercq nadrukkelijk naar Del Toro en Seixas. Het soort parcours in Montréal lijkt hen op papier goed te liggen, zeker wanneer de finale vroeg hard wordt gemaakt. Dat scenario kan problematisch worden voor Van der Poel. Hoe vaker de beklimmingen op volle snelheid worden gereden, hoe groter het voordeel voor de lichtere klimmers. (lees verder onder de afbeelding)

Stijn Steels legt de nadruk op een ander aspect: de ploegentactiek. Volgens de Belg kan Van der Poel niet eenvoudig wachten tot de sterkste klimmers in de slotronde aanvallen. Als renners als Del Toro en Seixas daar hun versnelling plaatsen, kan het volgens Steels bijzonder lastig worden om nog te reageren.

Van der Poel zou daarom mogelijk eerder moeten anticiperen. En precies daar ziet Steels een zwakke plek. Hij stelt dat de Nederlandse ploeg niet sterk genoeg is om de wedstrijd achter Van der Poel te controleren wanneer de kopman vroeg ten aanval trekt. Die analyse levert echter meteen een interessante tegenstelling op.

Van der Poel liet eerder namelijk een ander geluid horen. Hij zei dat Nederland juist renners heeft die aanwezig kunnen zijn wanneer de finale vroeg openbreekt en daarmee druk bij hem kunnen wegnemen.

Ook bondscoach Koos Moerenhout spreekt niet over een zwakke ploeg. De Nederlandse selectie bestaat uit Mathieu van der Poel, Daan Hoole, Bart Lemmen, Tim van Dijke, Bauke Mollema, Pascal Eenkhoorn, Menno Huising en Mathijs Paasschens. Volgens Moerenhout is bewust gezocht naar verschillende soorten renners: mannen die zelf koers kunnen maken, renners die lang meekunnen in een zware wedstrijd en ervaren krachten.

Of die ploeg sterk genoeg is om Van der Poel in een tactisch moeilijke finale te ondersteunen, zal pas zondag blijken. De opmerkingen van Steels zijn daarmee vooral een inschatting van de relatieve kracht van Nederland tegenover andere toplanden, geen vaststaand gegeven.µ

Eén ding heeft Van der Poel in Luxemburg in ieder geval bewezen: de vorm lijkt aanwezig. Zijn voorbereiding verliep niet volledig zonder vraagtekens. In de vierde etappe, een tijdrit van 20,4 kilometer, verloor hij nog 2 minuten en 42 seconden op ritwinnaar Piganzoli. Een dag later volgde echter een totaal ander beeld met zijn uitzonderlijk lange solo.

Daardoor krijgt de WK-wegrit er nog een extra tactische dimensie bij. Van der Poel zal op het zware parcours waarschijnlijk niet willen wachten tot de pure klimmers hun ideale moment krijgen. Tegelijkertijd kan een vroege aanval hem juist dwingen veel energie te verbruiken op een parcours waarop uiteindelijk nog twaalf zware lokale ronden volgen.

Precies daarin schuilt zondag de grote vraag: kan Van der Poel zijn uitzonderlijke vorm omzetten in een scenario waarin de klimmers hem niet eerst kunnen lossen?