Remco Evenepoel zegt wat hij écht denkt over WK-kansen van der Poel

Mathieu van der Poel behoort vrijwel automatisch tot de namen die worden genoemd wanneer er een wereldtitel te verdienen valt, maar het WK in Montréal stelt hem voor een ander soort uitdaging dan zijn geliefde Vlaamse klassiekers. Remco Evenepoel wijst vooral op de duur van de beklimmingen. Waar explosieve hellingen als de Oude Kwaremont en Paterberg vaak om relatief korte inspanningen vragen, moeten de renners in Canada verschillende keren minutenlang stevig klimmen.

Sommige passages lopen daarbij rond acht procent omhoog. Volgens Evenepoel schuift het voordeel daardoor iets meer richting renners die ook in wedstrijden als Luik-Bastenaken-Luik en de andere Ardennenklassiekers uitstekend uit de voeten kunnen. Voor Van der Poel betekent dat dat zijn pure explosiviteit alleen mogelijk niet voldoende zal zijn.

Toch zou het volgens Evenepoel verkeerd zijn om daaruit te besluiten dat Van der Poel geen wereldkampioen kan worden. Moderne klassiekerrenners zijn veel completer geworden en kunnen ook langere inspanningen op steile hellingen bijzonder snel afwerken.

Bovendien wordt het WK pas eind september gereden, na een lang seizoen waarin vorm en vermoeidheid de gebruikelijke krachtsverhoudingen flink kunnen veranderen. Het hogere lichaamsgewicht van een renner als Van der Poel kan op langere beklimmingen een nadeel zijn tegenover lichtere klimmers, maar op één uitzonderlijk goede dag kan dat verschil grotendeels verdwijnen. Dat Van der Poel in 2024 zelfs op een zwaar WK-parcours in Zürich nog brons pakte, toont bovendien dat hij ook buiten zijn ideale terrein bijzonder moeilijk weg te cijferen is.

Er is nog een factor die Van der Poels kansen aanzienlijk interessanter maakt: Tadej Pogačar staat niet aan de start. De Sloveen gold als de renner die op een zwaar parcours als dat van Montréal de wedstrijd het meest naar zijn hand zou kunnen zetten. Zonder hem ontstaat een veel opener tactisch gevecht, waarin België met Evenepoel en Wout van Aert sterk staat, maar ook andere landen meer mogelijkheden krijgen.

Van der Poel hoeft daardoor mogelijk niet dezelfde extreme klimprestaties te leveren als wanneer Pogačar van ver de wedstrijd hard zou maken. Evenepoels conclusie is dan ook voorzichtig maar duidelijk: het parcours mag niet ideaal zijn voor de Nederlander, maar als hij eind september over topbenen beschikt, blijft hij zonder twijfel iemand die België in de gaten zal moeten houden.