Van Aert vertelt Bakelants waarom zijn benen plots niet meewerkten in laatste Vuelta-rit

Wout van Aert sloot een bijzonder succesvolle Vuelta a España af met de groene trui, twee ritzeges en de prijs van superstrijdlustigste renner. Toch bleef er na de slotrit in Granada één vraag hangen. Waarom kon de Belg op een parcours dat mogelijkheden bood niet meer meedoen voor de ritzege? Jan Bakelants kreeg het antwoord rechtstreeks van Van Aert: zijn offensief van een dag eerder in de strijd om de bergtrui had meer energie gekost dan op televisie misschien zichtbaar was.

De verklaring zet Van Aerts laatste optreden in Spanje meteen in een ander perspectief. Niet een plotselinge vormdip, maar de rekening van een loodzware voorlaatste rit lijkt een belangrijke rol te hebben gespeeld.

Bakelants gaf achteraf toe dat hij tijdens de 21e en laatste etappe meer van Van Aert had verwacht. De afsluitende rit van 112 kilometer rond Granada stond officieel te boek als een vlakke etappe, al bevatte het lokale circuit voldoende reliëf om de finale zwaar te maken. Van Aert kwam echter nooit echt in aanmerking voor de overwinning. Tobias Johannessen pakte uiteindelijk de ritzege nadat hij met Alessandro Romele en Ramses Debruyne in de finale was weggeraakt.

Na afloop was Van Aert zelf duidelijk over zijn fysieke toestand. Al op de eerste klim voelde hij dat zijn benen niet reageerden zoals hij wilde. Hij wees daarbij op de vermoeidheid die zich na drie weken Vuelta had opgestapeld. Tegen Bakelants gaf hij later nog een specifiekere verklaring.

Volgens Bakelants vertelde Van Aert hem dat vooral de voorlaatste rit nog in zijn benen zat. De Belg had daarin niet rustig naar Granada proberen te rijden, maar was opnieuw vol in de aanval gegaan om punten voor het bergklassement te verzamelen. Dat was geen symbolische poging.

De twintigste etappe tussen La Calahorra en Collado del Alguacil was 186,8 kilometer lang en bevatte bijna 5.000 hoogtemeters. Van Aert pakte bergpunten op de Puerto de Blancares en op beide passages over de Puerto de El Purche. Later won hij ook nog de tussensprint. Met andere woorden: Van Aert spaarde zich daags voor de slotrit allerminst.

Hoe serieus Van Aerts aanval op de bergtrui was, bleek ook uit de woorden van Santiago Buitrago. De Colombiaan verdedigde het bergklassement en gaf na de etappe toe dat Van Aert een reële bedreiging vormde. Buitrago zei zelfs dat de aanval van de Belg hem tijdens de rit zorgen had gebaard. Uiteindelijk hield hij voldoende punten over om de bergtrui mee naar huis te nemen.

Van Aerts poging leverde dus geen tweede klassementstrui op, maar kostte wel behoorlijk wat energie. Dat verklaart volgens Bakelants waarom de Belg amper 24 uur later minder fris oogde. Hij zag daarin geen signaal dat er plots iets mis zou zijn met Van Aerts vorm richting het WK in Montréal. (lees verder onder de afbeelding)

De mindere slotrit verandert weinig aan Van Aerts eindbalans in Spanje. Hij won de groene puntentrui en werd bovendien uitgeroepen tot superstrijdlustigste renner van de Vuelta. De officiële eindstand vermeldt Van Aert als winnaar van het puntenklassement met 326 punten.

Daar kwamen twee etappezeges bovenop. Een daarvan behaalde hij in de dertiende rit naar Loja, waar hij na een aanvallende wedstrijd Valentin Paret-Peintre klopte. Van Aert benadrukte zelf na de Vuelta dat de ronde voor hem veel meer was geweest dan alleen voorbereiding op het WK. De wedstrijd was een volwaardig doel, en zijn resultaten bevestigen dat.

Dat Van Aert na drie weken koers vermoeid was, hoeft daarom niet automatisch iets te zeggen over zijn conditie voor Montréal. Bakelants ziet volgens Redactie24 geen reden om zich op basis van de slotrit zorgen te maken. Zijn bedenkingen liggen eerder bij de korte periode tussen de reis naar Canada en de WK-wegrit. Van Aert en Mathieu van der Poel vertrokken pas op dinsdag naar Montréal.

Voor Van Aert begint daardoor een andere herstelperiode. Na drie weken Vuelta draait het niet langer om punten verzamelen of ritten winnen, maar om herstellen van de opgebouwde vermoeidheid en zo fris mogelijk aan de start van het WK te verschijnen. De Belg trekt daar bovendien met vertrouwen naartoe. Cyclingnews vat zijn Vuelta samen met twee ritzeges, de groene trui en de superstrijdlust, en noemt Van Aert samen met Remco Evenepoel een van de centrale Belgische pionnen richting Montréal.

Achteraf blijkt Van Aerts mindere dag in Granada dus vrij logisch te verklaren. Een dag eerder had hij in een van de zwaarste etappes van deze Vuelta nog actief bergpunten verzameld en Buitrago onder druk gezet. Van Aert voelde vervolgens zelf al vanaf de eerste klim van de slotrit dat de vermoeidheid aanwezig was.

Dat hij in Granada niet opnieuw vooraan meespeelde, lijkt daarmee vooral de prijs voor zijn aanvallende koerswijze in de voorgaande etappe — en minder een aanwijzing dat zijn vorm richting het WK plots verdwenen is.