Ruben Van Gucht noemt collega die volgens hem boven iedereen uitsteekt: "Enige waar ik jaloers op ben"

Ruben Van Gucht loopt inmiddels lang genoeg mee in de Vlaamse media om precies te weten waar zijn eigen sterktes liggen. Toch betekent dat niet dat hij nooit met bewondering naar collega's kijkt. In een uitgebreid interview met Knack kreeg de sportjournalist de vraag of hij soms gezond jaloers is op presentatoren of journalisten die iets kunnen wat hij zelf graag zou beheersen. Zijn antwoord was opvallend: op presentatievlak voelt hij dat nauwelijks, met één duidelijke uitzondering.

Van Gucht geeft toe dat hij bijvoorbeeld veel respect heeft voor collega's die bijzonder sterke columns kunnen schrijven. Zelf beweegt hij zich vooral tussen presenteren, interviewen, sportcommentaar en podcasts. Wanneer het over presenteren gaat, heeft hij echter zelden het gevoel dat een collega iets doet waarvan hij denkt dat het voor hem onbereikbaar is. Eén naam doorbreekt dat zelfvertrouwen: Mark Uytterhoeven. “Alleen Mark Uytterhoeven steekt erbovenuit”, zegt Van Gucht over zijn ervaren collega.

Dat oordeel is niet gebaseerd op enkele televisiefragmenten vanop afstand. Van Gucht werkt zelf met Uytterhoeven samen in Wielerclub Wattage, de Sporza-podcast waarin ook Tom Boonen, Jan Bakelants en Dirk De Wolf regelmatig aanschuiven. Daardoor kan hij van dichtbij zien hoe snel Uytterhoeven situaties analyseert en een originele invalshoek bedenkt. Vooral diens combinatie van razendsnel denken en scherpe humor maakt indruk op Van Gucht.

Wat hem daarbij misschien nog het meest fascineert, is dat Uytterhoeven ondanks zijn lange loopbaan niet op routine lijkt te teren. Volgens Van Gucht blijft zijn collega zichzelf uitdagen en voortdurend zoeken naar andere ideeën en manieren om iets te brengen. Die gedrevenheid, gecombineerd met zijn humor, maakt hem voor Van Gucht uitzonderlijk. Het gaat dus niet alleen om grappige opmerkingen maken, maar om de snelheid waarmee Uytterhoeven situaties omzet in iets origineels.

Soms merkt Van Gucht dat heel concreet wanneer Uytterhoeven hem iets doorstuurt. Dan ontstaat precies het soort jaloezie dat volgens hem positief werkt. “Verdorie, ik wou dat ik daarop gekomen was”, denkt hij naar eigen zeggen geregeld wanneer hij een idee van zijn collega ziet. Het is geen afgunst waarbij hij Uytterhoeven het succes niet gunt, maar eerder bewondering voor een creativiteit die hem zelf aanspoort om scherper uit de hoek te komen.